Καλησπέρα!!! Ένας μήνας πέρασε από την προηγούμενη ανάρτηση, το ξέρω, αλλά δυστυχώς ο χρόνος δεν είναι και πολύ σύμμαχος αυτού του blog! Όμως αυτό το post το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα το γράψω!
Ήρθε λοιπόν ο Ιούλιος και ήρθαν επιτέλους και τα πολυπόθητα άλμπουμ των Little Boots, La Roux και Florence & The Machine! Και έχω να πω ότι ήταν πολύ καλύτερα από ότι περίμενα! Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά!
Είναι σίγουρο ότι είναι το καινούριο διαμαντάκι της ποπ! Το hype γύρω από το όνομα της ήταν απόλυτα δικαιολογημένο, αφού μας έδωσε ένα δίσκο σκέτη απόλαυση! Είχα, τουλάχιστον εγώ, πολύ καιρό να ακούσω ένα πραγματικά καλό ποπ άλμπουμ, και το Hands είναι πραγματικά ένα πολύ πολύ καλό άλμπουμ...!! Γεμάτο κομματάκια ή μάλλον καλύτερα κομματάρες ατόφιου ποπ, όπως το Stuck on repeat, Remedy, New in town, Mathematics και το δικό μου αγαπημένο Meddle, η Little Boots δίνει μια ανάσα δροσιάς στην τόσο παραμελημένη ποπ σκηνή και μας δίνει να καταλάβουμε γιατί η pop βγαίνει από το popular! Και όσο για τις συγκρίσεις που είχα κάνει με τη Kylie Minogue, τελικά αποδείχθηκαν μεγάλες ή μάλλον τεράστιες μπούρδες, γιατί όπως η Kylie είναι η Kylie, έτσι και η Little Boots είναι μοναδική και έχει ελάχιστες ομοιότητες με την Kylie, παρά μόνο ότι και οι δύο κάνουν αυτό που κανουν πολύ πολύ καλά!!
Μπορεί να χαρακτηριστεί ως η έκπληξη της χρονιάς. Αυτό το duo έφερε τα πάνω κάτω στην σκηνή της ηλεκτρονικης μουσικής, με ένα δίσκο πραγματική έκρηξη!!! Η αλήθεια είναι ότι και εγώ ήμουν σχεδόν σίγουρος πως το άλμπουμ τους θα ήταν ιδιαίτερα γλυκανάλατο και θα είχε μόνο κάνα δυο τραγούδια που θα έκαναν για singlακια. Και όμως! Απο την αρχή μέχρι το τέλος, αυτός ο δίσκος είναι γεμάτος από κομμάτια πραγματικά ξεσηκωτικά, παιχνιδιάρικα αλλά και απόλυτα φιλοσοφημένα, με ένα στυλ μουσικής αν μη τι άλλο πρωτότυπο, που θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί ως electro-synth-pop στα καλύτερά της. Με την ξεχωριστή φωνή της Elly Jackson και την ανατρεπτική παραγωγή του Ben Langmaid και τραγούδια πανέμορφα σαν τα (όπως αποδείχθηκαν ιδιαίτερα εμπορικά) "In for the kill" και "Bulletproof", αλλά και άλλα πιο "χαλαρά" όπως το "Quicksand", το "Reflections are protection" και το δικό μου αγαπημένο "Tigerlily", το ομότιτλο άλμπουμ των La Roux μας γυρίζει στα 80s με τον καλύτερο τρόπο! Δεθείτε γερά! Απογειωνόμαστε!
Florence & The Machine - Lungs (9/10)












Μπορεί να έχει μια ιστορία 35 περίπου χρόνων στην ελληνική μουσική σκηνή, αλλά αυτό δεν σημαίνει αυτόματα πως κάθε δουλειά της θα έχει το βάρος αυτών των χρόνων. Τρανή απόδειξή το επιεικώς απαράδεκτο και τελείως απογοητευτικό «Απαγορευμένο» που όσο και να φαίνεται προοδευτικό ως προς την ενορχήστρωση και την παραγωγή, σε σχέση με άλλα ελληνικά άλμπουμ, είναι ίσως το χειρότερο εμπορικό άλμπουμ των τελευταίων χρόνων. Χωρίς ίχνος δημιουργικής μουσικής αναζήτησης, παρα μόνο τραγούδια 2ης διαλογής (βλ. το πανάθλιο «Στην Πυρά») φτιαγμένα αποκλειστικά για τα playlist του «Ρυθμού» και της «Λάμψης» και μετριότατες διασκευές γνωστών τραγουδιών (βλ. Breathless), το Απαγορευμένο μας έδειξε πως η γριά κότα δεν έχει τελικά ούτε δείγμα ζουμιού..!!
Τι να πρωτοπείς για αυτή την περίπτωση..?? Νομίζω πως ο Κιάμος είναι ο καλύτερος στο είδος του, δηλαδή στα μπουζουκοτράγουδα, με τα οποία φτιάχνεσαι μετά τις 2 τη νύχτα και φυσικά μετά από πολλά ποτά!! Αλλά όταν βλέπω και ακούω περί μουσικές αναζητήσεις και στροφή σε πιο μοντέρνα μουσική, με πιάνουν τα διαόλια μου!! Τι μουσικές αναζητήσεις να έχει ρε παιδιά ο Κιάμος..?? Με τη «Χαρτορίχτρα» και το «Απόψε φόρα τα καλά σου»..?? Να μας ακούσει κανένας Bono να πάθει εγκεφαλικό και να τρέχουμε!! Πού την είδε πρωτοπόρος με ένα «Ως τον ουρανό είναι λίγο» αλά «Πυροτεχνήματα» της Παπαρίζου, και νομίζει πως το γύρισε στο ποιοτικό..?? Έλεος δηλαδή!!!
Τα τελευταία χρόνια δυστυχώς βιώνουμε μια κρίση με το ύφος των τραγουδιών που βλέπουμε στην ελληνική δισκογραφία. Ονόματα που έγιναν πασίγνωστα χάρη στο ταλέντο τους και την εναλλακτικο-ποιοτική μουσική τους, το τελευταίο καιρό βγάζουν άλμπουμ με ελάχιστη πρωτοτυπία και τραγούδια που δεν έχουν σε καμία περίπτωση την αίγλη των παλιών τους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, που ξεκίνησε ως η ελπίδα της μουσικής δισκογραφίας και κατέληξε τραγουδιστής τηλεοπτικών σειρών, αλλά και μεγάλων εταιριών (βλ. ΟΤΕ) αλλά και η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, που το γύρισε και αυτή στο εμπορικό, αν και ευτυχώς κρατάει ακόμα κάποια χαρακτηριστικά των τραγουδιών που την ανέδειξαν. Ας ελπίσουμε ότι θα σταματήσει κάποτε αυτό…
Αυτό πραγματικά είναι το χειρότερο χαρακτηριστικό της μουσικής βιομηχανίας. Συνεχώς βλέπουμε να ξεπηδάνε από παντού κομμάτια που γίνονται σουξέ για ένα μικρό χρονικό διάστημα, και μετά το απόλυτο τίποτα… «Κάνεις Λάθος», «Τώρα», «Καινούρια Εγώ» είναι μόνο λίγα παραδείγματα τραγουδιών που είναι πολύ απλά μιας χρήσης.. Ίσα ίσα για να ανέβουν στα charts κανένα σταθμού… Επιπλέον έχουν καταντήσει αηδία και οι διασκευές με «σύγχρονη ματιά» που γίνονται για τον ίδιο ακριβώς λόγο… Δεν κοιτάνε που καταστρέφουν κομμάτια με μια ιστορία…




